تموم شد. دارم نفس میکشم.بالاخره ساعت دفاع رسید و تموم شد.سبکیشو حس می کنم.

دوست داشتم اون لحضه که به پایان رسید فریاد بزنم...........ههووررااااااااااااااااااااااااااااا..............

جدا یه سال و نیم سختی بود تو آزمایشگاه از صبح تا شب.

 ۱۲ساعت سر پا ایستادن از ۸ صبح تا ۸ شب.

یادش بخیر پارسال این موقع ها تو برف و سرما...لوله های دانشگاه از سرما یخ زده بود...واسه زمستون امسال غصه ام شده بودا...

خیلی خوشحالم که تموم شده.هر چند خاطرات تلخش بیشتره اما روزهای قشنگم داشتم که دلم براشون تنگ می شه.
روزهایی که تولد گرفتیم.
اون روز برف بازی و آدم برفیه خوشگلمون...چقدر اون روز آتیش سوزوندیم.بیچاره نگهبان چی کشید از دست ما
اون بار که مژگان رو سر کار گذاشتی و کل دانشکده رو با یه لیوان آب پی تو گشت و تو در می رفتی. 
واییییی از شهریور تا همین ۳هفته پیش  لنگ ۳تا عدد بودی. چقدر ساختی باز درصد خطاش جور نمی شد.خدا بهم رحم کرد این آخری رو دکتر با ۰۹/۰ ٪ خطا قبول کرد .چقدر براش گریه کردم.

روزهای اول هیچ وقت یادم نمیره. چه پر انرژی شروع کردم ولی نمی دونستم اولین شرط تو این رشته و واسه پروژه ارشد داشتن شانس نه انرژی.حالا دیگه به شانس ایمان آوردم.

آوووووو ....... آخر فروردین و اردوی الموت و پیدا کردن دوستای جدید...اون روزم خدا بهمون رحم کرد سالم به تهران رسیدیم... ولی روزی بود با کلی اتفاقات جورواجور که هنوزم دربارش حرف می زنیم.

تو این ۲سال اتفاقات زیادی افتاد که به مرور زمان بعضی هاش خود به خود از یادم خواهند رفت ولی بعضی از اونا رو خودم به دست فراموشی می سپرم و بعضی دیگر همیشه به یادم خواهند موند.